«یاد برخی نفرات روشنم می دارد» این جمله را نیما گفت اما چه کسی آن را  نمی گوید؟ و البته این برخی نفرات در زندگی هر کسی اندکند و حداکثر به عدد انگشتان دست . برای من اما یکی از آنها که یاد وی گرمی می بخشدم و همچنان بر پای می داردم دوست عزیز و همکارم در سایت تیوا «بامداد ممتازان » بوده و هست .

اوایل دی (همین ماه) بامداد به سربازی رفت  برای من بامداد و سربازی اش شاید یک دوگا نگی است  آن روز از خود پرسیدم که  مگر می شود شمشیر در کف مسیح نهاد که نماد مهرورزی است یا تفنگ را در دستان بودایی گذاشت که در زیر درخت بودهی به روشنی رسیده است و خندیدم که این مسخ بر او کارساز نخواهد بود .

نگاهی به جام زندگی از زاویه جام

نمایش جام زندگی که به نظر نیز می رسید بسیار مورد توجه قرار گیرد پس از چندین شب اجرا و استقبال قابل توجه مردم به مرحله ای رسید که اکنون بسیاری ، دیدگاه های خود را نسبت به موضوعات و چارچوب آن عنوان می کنند و به رشته تحریر در می آورند. مهندس کورش قناطیر در دو بخش ، دکتر سعید محمد حسنی و تعدادی دیگر از دوستداران هنر و تئاتر به کاوش در کاری که تجلی نوشته بود و شکوریان به روی صحنه برد پرداختند
بقیه در ادامه مطلب

بازخوانی و نقد نمایش جام زندگی ( بخش دوم)
در بخش اول این مقال نمایش «جام زندگی » باز خوانی شد در این بخش اما قصد نقد آن را داریم . در ابتدا باید گفت نمایشنامه به هر حال می باید یک واحد پیوسته باشد و یکپارچگی داشته باشد و عناصر و اجزاء آن تناسب داشته باشند با دوره خاصی و فضای خاصی که در آن و از آن حرف می زند. اما متاسفانه «جام زندگی» به علل مختلف و از جمله فقر مطالعات تاریخی در نمایش و عدم توجه به فرم و محدوده های هنری برای بیان مباحث فلسفه هنر مدرن در یک فضای باستانی، فاقد یکپارچگی لازم بود. پیش از ورود به بحث های اساسی لازم است چند اشکال تاریخی در ابتدای بحث مطرح شود.
یک: در این نمایشنامه «کیدین هوتران» خود را نواده ابراهیم می داند و خود را با «اسماعیل» مقایسه می کند این موضوع در نمایش نقش اساسی دارد و آزمون آتش در معبد و نیز قربانی شدن در پای عشق در آخر نمایش به همین داستان ابراهیم و اسماعیل مربوطند در اینجا هدف نمایش بیان این موضوع است که ابراهیم از نیاکان عیلامیان بوده است به علاوه دین عیلامیان نیز دین ابراهیم معرفی می شود و این از اشتباهات عجیب نمایشنامه بود چه که ابراهیم از ساکنان بابل بود و عیلامیان و بابلیان دشمنانی تاریخی بوده اند جالب تر آنکه حملات بسیار شدید عیلامیان به بابل و خشونت خارج از حد شمار عیلامیان در آن حملات ، ابراهیم و خویشانش را مجبور کرد که از ترس عیلامیان ، جلای وطن کنند و از بابل کوچ کرده به مناطقی بسیار دورتر پناه برند به علاوه دین ابراهیم در همان بابل هم طرفداری نداشت و معابد شوش و خدای بزرگ آن ، نشان دهنده نوع تعلقات دینی عیلامیان است.

هر روز روز بهبهان است ولی ....
هر روز روز بهبهان است چراکه هروز باید به انچه براین شهر تاریخی و فرهنگی  می رود نگریست.

هر روز  روز بهبهان است چراکه هر روز باید برگشت و تاریخ درخشان ارجان را از ابتدا تا روزگارما بازخوانی کرد و دانست که چه بوده ایم؟ چه داشته ایم؟ وچه کرده ایم؟ چه بسیار گوهر درخشنده علمی و هنری که دراین خاک تابناک  برق زده اند. چه بسیار قصه ها ، اسطوره ها، حکایت ها، اداب و و رسم ها،  ضرب المثل ها، واژه ها، حکمت ها، شعرها وشروه ها که درحافظه تاریخی مان مانده است و گرد و خاک می خورد.

گویش بهبهانی را دریابیم

سازمان یونسکو اعلام کرد از شش هزار زبان ، گویش و لهجه ی زنده ی جهان بیش از دو هزار زبان در حال انقراض است و این سوای آن چند هزار زبانی است که از میان رفته اند و دیگر گویش وری ندارند.

که دلایل آن به شرح ذیل میباشدواتفاقاٌ به اهمیت دلایل خانواده ها باید نگران بالهجه صحبت کردن فرزندانشان نباشند چون که بی استعدادترین افراد باچنین امکاناتی هر زبانی را یاد میگیرند.-

زبان تحصیلات رسمی زبان اجدادی کودکان نیست بنابراین کودکان آن را خوب یاد نمی گیرند.

•           رسانه های عمومی، سرگرمی ها، و دیگر محصولات فرهنگی همگی به زبان غالب تولید می شوند.

•           زبان غالب از منزلت و احترام بیشتری نسبت به زبان اجدادی برخوردار می شود.

•           شهری شدن، مهاجرت، و جابجایی برای کار منجر به از هم پاشیده شدن جوامع زبانی می شوند.

•           بازار کار، به هزینۀ زبان های اجدادی، خواستار آشنایی به زبان غالب است.

•           به چندزبانه بودن ارزشی داده نمی شود بلکه تنها آشنایی به زبان غالب کافی و مطلوب شمرده می شود..

با شیوع پدیده ناپسند مدگراییِ فرهنگی در میان شهرهای ایران و کوتاهی های انجام گرفته پیرامون حفظ اصالت های فرهنگی ـ ملی ، دانشمندان و زبان شناسانِ آگاه و دلسوز ، گویش های لری ، بختیاری ، دزفولی و به خصوص بهبهانی را در معرض خطر انقراض ونابودی ارزیابی کرده اند.

در این میان گویش بهبهانی از همه مظلوم تر است . گویش بهبهانی از منشعبات اصلی زبان پارسی میانه است و نزدیکی آن به پارسی میانه ، زبان دوران ساز و افتخار آمیز ایرانیان ، حتّا از فارسیِ معیار امروزی به قرائن علمی بسیار بیشتر است .

گویش بهبهانی به علت دستور و گرامر مخصوص در افعال و شناسه ها و انتظام دقیق و مشکل جمله سازی ، یادگیری بسیار مشکلی دارد . گویش لری ، بختیاری ، دزفولی و ... را بسیار سریع تر و در چند ماه می توان فرا گرفت ولی بهبهانی را هرگز ، چرا که باید یک عمر با زیر و بم آن خو گرفت تا بتوان بدین گویش سخن گفت . فهمیدن آن آسان تر است ، آنچه مهم است سخن گفتن بدین گویش است .
بقیه در ادامه مطلب

بازخوانی و نقدی بر نمایش جام زندگی ( بخش اول )

تئاتر جام زندگی که نمایش نامه اش را آقای تجلی نوشته بود و کارگردانی آن را آقای شکوریان به عهده داشت . در نوع خود کاری بود بزرگ اما نه بی نیاز از بازخوانی و نقد و بررسی. استفاده از آن همه مفاهیم مختلف سیاسی ، فلسفی ، تاریخی در یک نمایش در بهبهان بی نظیر است اما همین ترکیب مفاهیم ، ملغمه ای ساخته که جمع و جور نمودن نمایش نامه و یکپارچه دیدن آن را نا ممکن می سازد . برای مفهوم شدن بحث نیاز است در ابتدا این نمایش نامه را بازخوانی کنیم. نمایش از کیدین هوتران فرزند کورلوش سخن می گوید. صاحب جام مفرغی و حلقه طلایی قدرت که این آثار خود در سال 61 در خرابه های شهر باستانی ارجان کشف شدند .

 بقیه در ادامه مطلب

بهبهان بعد از تقی آصفی
بزرگداشت زنده یاد استاد تقی اصفی بعد از یک سال کش و قوس های خواسته و ناخواسته  برگزار شد وبالاخره تصویر مرد ی دوچرخه به دست روی صحنه رفت تا همگان یک بار دیگر بدانند که ظاهر ادم ها معرف شخصیت شان نیست. انکه می پنداریم که به همین راحتی درجمع ما حاضر می شود ، می اید و می رود دنیایی دیگر در درون خویش دارد.

دراین مدت  دست نوشته های اصفی گرد اوری شده و فهرست بندی شده است و تاحدود خوبی توانسته ایم با برخی ابعاد وجودی او اشنا بشویم ولی پرسش اساسی تر اینست که حالا بعد ازغیبت تقی اصفی ودرحضور این میراث بجا مانده  چه باید کرد؟

در حاشیه برگزاری بزرگداشت یک شاعر
روز جمعه 24مهر برای شرکت در مراسم بزرگداشت شاعر محلی سرا، مرحوم تقی آصفی به فرهنگسرای بهبهانیان در بهبهان رفتم متاسفانه مراسم در حد انتظار نبود و اشکالاتی داشت که ذکر آن لازم است اول آنکه سیستم صوتی وضع مناسبی نداشت به علاوه ویدئو پرژکشن و پخش نماهنگ و آهنگ نیز همه مشکل داشتند و به هرحال از نظر فنی کار پخته نبود .

دو آنکه ما برای بزرگداشت چه کسی رفته بودیم دامنه و تاثیر آصفی و حوزه نفوذ تفکر وی کجاست ؟ در طول مراسم می شد به راحتی به یک چیز عجیب پی ببری و آن اینکه سخنرانان مراسم و نویسندگان مطالب ویژه نامه اکثرا در همین چند روزه با آثار آصفی آشنا شده اند و خود از بیان آن نیز ابایی نداشتند بدتر ازهمه آنکه سخنران اصلی مراسم به همانگونه که خود گفت  شب قبل(آن هم ساعت 3 شب) با آثار جناب آصفی آشنا شده بود آیا پذیرش چنین دعوتی توسط آقای مسعود سرحدی و شرکت به عنوان سخنران در مراسمی که فرهیختگانی بسیار نیز در آن شرکت می کنند چیزی جز خودنمایی و فرصت طلبی و توهین به فکر و اندیشه حضار  و اتلاف وقت آنان است؟ و بدتر از آن دعوت وی توسط دبیر همایش آقای خیرالله محمدیان است  که از عدم آشنایی سرحدی با آصفی اطلاع داشته چرا که شب پیش از همایش شخصا اشعار وی را به منزل سرحدی برده در اختیار ایشان می نهد  این قضیه معلول دو علت است یک اینکه یا کفگیر محمدیان بدجوری به ته دیگ خورده ..... بقیه در ادامه مطلب

ضرورت نقد در فضای هنری بهبهان ( تئاتر)

منتشر شده در شماره 10 نشریه شرتو
در شماره پیشین مجمل و مختصر به نقد سکون و حواشی موجود در حیطه شعر بهبهان پرداختیم و با ذکر مصادیقی چند ، شرایط را بررسی نمودیم . در حوزه تئاتر بهبهان با مد نظر قرار دادن اینکه تنی چند از فعالین این هنر در حوزه ی مجازی فعالیت دارند و نیز مصاحبه های آنها چالش ها را عنوان نموده و به صرف دادن شعار در مصاحبه ها مانند آنچه در مورد بعضی شاعران بهبهانی دیده می شود مبادرت نمی ورزند شناخت بیشتری وجود دارد و زاویه ها و گوشه های گنگ کمتری.

پس از مدتی سکوت و کم کاری در حوزه ی تئاتر ، چندین و چند کار به روی سِن رفت و توانست افکار و اقشار گوناگون را جذب خود نماید. از سوسک پری در حوزه ی کودک تا کاکاسیاه ، ایستگاه آخر و ... همگی کارهای ارزشمندی بودند که در یک بازه ی زمانی مناسب به جامعه ی بهبهان ارائه گردیدند. نکته ی قابل توجه اینکه بر خلاف فعالیت های انجام شده در حوزه ی شعر که معمولا با نقد همراه نمی شوند خوشبختانه چندین ئتاتر از دید منتقدان مخفی نماند و نقدهایی را بر خود دیدند.